Jej prace emanują suspensem, zatrzymując moment między tym, co nastąpi, a tym, co już minęło. Często fotografuje miejsca, które potem stają się punktem wyjścia do obrazów. Nie maluje ich 1:1 — nadaje im emocjonalną głębię i osobisty wymiar.

 

Interesuje ją napięcie ukryte w codziennych scenach: cisza nocnego miasta, pozornie zwyczajne gesty, przestrzenie, które wydają się znajome, ale kryją coś nieoczekiwanego. Pracuje w technice olejnej, budując obraz warstwami i z dużą uwagą poświęconą światłu oraz atmosferze. Realizm jest dla niej punktem wyjścia, nie celem samym w sobie. Ważniejsze pozostaje wrażenie obecności — poczucie, że obraz ma własny czas, własny rytm i wyraźny emocjonalny wymiar.

 

W jej malarstwie codzienność zyskuje lekko oniryczny ton: to, co znane, staje się nieco obce, a to, co ciche, zaczyna wybrzmiewać.

 

Urodziła się i mieszka w Krakowie. Jest samoukiem.